De eerste keer… Toch een beetje als ontmaagd worden, niet?

Het is allemaal een beetje nieuw voor mij dus verwacht er in het begin niet te veel van. Ik schrijf wel graag maar dit is de eerste keer dat ik het over mezelf ga doen en over dingen wat ik meemaak. Meerendeels is het ook om een beetje de verveling tegen te gaan en in de hoop dat ik ooit nog verslaafd ga worden aan deze weblog… Dat ik niet kan gaan slapen voor even ‘hoi’ te zeggen hier. Maar het is zoals een dagboek bijhouden… Nooit gekund Ok, voor zo 4 – 5 dagen lukte dat wel maar daar hield het dan ook mee op. Meestal gewoon omdat ik het na een tijd beu word, dat is toch? Als je tegen jezelf moet babbelen, of in dat geval tegen een boek met schrijven, dat antwoord niet en dat kan je meningen niet delen of zeggen als je fout bent of als je iets dom hebt gedaan geeft het je geen advies. En daarmee, een weblog is nog net iets anders aangezien er reacties van kunnen komen. Als toekomstige leerkracht Nederlands zou schrijven eigenlijk geen probleem mogen geven. Maar om eerlijk te zijn, ja, het is nog altijd anders dan een fantasieverhaaltje te schrijven of een bed-timestory uit je duim te zuigen en te vertellen aan de buurkindjes als je moet/mag gaan babysitten. Dat is echt het gemakkelijkste beroep ever uitgevonden (maar alleen als de ouders ze nog net in bed steken) easy-money-making noem ik dat. Dat had mama wel goed uitgestippeld, ze is onthaalmoeder en als de ouders dan een babysit nodig hadden… Welcome to Emi. Altijd wel werk, daar niet van. Ma het is rustiger werken als de horeca want dat doe ik ook en als ik dan thuiskom van mijn werk ben ik bekaf. Het Goede Ogenblik, bij mijn knalgekke bazin. Prettig gestoord dan wel. Haha best wel toepasselijk liedje op de radio nu: Let Me Entertain You want uiteindelijk is dat toch de bedoeling? Dat ik interessante verhaaltjes vertel en jullie entertain? In ieder geval,

misschien tot morgen!

P.S.: dikke kus

Polly